شاعرترین کوه دنیا


روسری ای که در باد می رقصد

رویای رنگ پریده ی زنی است

که از فرسنگ ها فاصله 

تو را به نام می خواند

گیسوان بیقراری ام

در هوای مهربانی شانه هایت

سفید خواهد شد

در شبی که ابر دلتنگی

بغض های نباریده ی "دوستت دارم" را

بر تنت می پوشاند

و تو شاعرترین کوه دنیا خواهی شد...


| مهتاب سالاری |

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.